Ben her konserde o vitrinin önünden geçiyorum. Vitrine yaklaşıp uzun uzun seyrediyorum seni. Ve her gecenin sonunda her sabaha korkarak uyanıyorum, ya birisi aldıysa gönlünü diye. Ve biliyorum, hep bir ukte kalacak içimde, sen ve ben hiç “biz” olamadık diye… Hayal kırıklıklarıyla dolu bir çocuk gibiyim. Gerçeği fark eden bir çocuk… Eline aldığı tahta parçasını büyük beklentilerle savurup sihir yapmaya çalışan kendini sihirbaz sanan çocuk gibi... Tek fark benim her gece savurduğum şey kalemim yapmaya çalıştığım ise yine sihir… İşte yine bir gece. Yine kalembazın asası elinde… Hadi Mayko, bir kez daha dene… Abrakadabra…